سیاهچاله پیمایی
سیاهچاله پیمایی (پیمایش هزارتو Dungeon crawl) نوعی سناریو در بازی‌های نقش‌آفرینی (RPG) فانتزی است که در آن قهرمانان در یک محیط هزارتویی (یک «سیاه‌چال») حرکت می‌کنند، با هیولاهای مختلف مبارزه می‌کنند، از تله‌ها اجتناب می‌نمایند، معماها را حل و هر گنجی را که می یابند تصاحب می‌کنند. بازی‌های ویدئویی و رومیزی که عمدتاً عناصر دنجن کراول را دارند، به عنوان یک ژانر مستقل در نظر گرفته می‌شوند.
نخستین بازی کامپیوتری در سبک دانجن‌کراول، بازی Pedit5 بود که در سال ۱۹۷۵ توسط راستی رادرفورد (Rusty Rutherford) بر روی سیستم آموزشی تعاملی PLATO در شهر اوربانا، ایلینوی، ساخته شد. اگرچه این بازی به‌سرعت از سیستم حذف شد، اما چندین بازی مشابه دیگر، از جمله DND و Moria، پدید آمدند.
بازی‌ها و مجموعه‌های کامپیوتری دهه ۱۹۸۰، نظیر Rogue، The Bard’s Tale، Cosmic Soldier، Dungeon Master، Gauntlet، Madō Monogatari، Megami Tensei، Might and Magic، Legend of Zelda، Phantasy Star، Ultima و Wizardry، به تعیین استانداردهای این ژانر کمک کردند. گرافیک ابتدایی و ساده آن‌ها، به دلیل نیاز به استفاده از کاشی‌های (تایل‌های) تکراری یا تصاویر مشابه برای خلق هزارتوهای کارآمد، با این سبک سازگاری داشت. مت بارتون (Matt Barton)، از نویسندگان حوزه بازی‌سازی، بازی Telengard (محصول ۱۹۸۲) را به دلیل فقدان عوامل انحرافی و جانبی، یک «دانجن‌کراول خالص» توصیف کرد و سیاه‌چال‌های وسیع آن را به عنوان «نقطه قوت اصلی فروش» برشمرد.
برخی از بازی‌های دانجن‌کراولِ آن دوران، مانند Dragon Slayer و The Tower of Druaga، از مکانیسم‌های مبارزاتی سبک نقش‌آفرینی-اکشن (Action RPG) بهره می‌بردند. بازی‌هایی که از دل این سبک بیرون آمدند نیز همچنان دانجن‌کراول محسوب می‌شوند؛ چرا که بازیکن در آن‌ها به فضای محصور میان دیوارهای سیاه‌چال محدود است، اما بازی همچنان امکان پیاده‌سازی سیستم‌های پیچیده‌ای را در زمینه مبارزات، رفتار دشمنان و نظام‌های جمع‌آوری غنایم (Loot)، و همچنین قابلیت بازی چندنفره و آنلاین فراهم می‌کند. Gauntlet، Diablo، The Binding of Isaac و Enter the Gungeon نمونه‌هایی از این دسته بازی‌های دانجن‌کراول هستند.
نمونه‌هایی از این سبک و تغییراتی در آن را می‌توان در ژانرهای دیگر نیز مشاهده کرد. در اوایل دهه ۲۰۱۰، محبوبیت این سبک تا حدی احیا شد (به‌ویژه در ژاپن) که دلیل اصلی آن موفقیت مجموعه بازی‌های Etrian Odyssey ساخته شرکت Atlus بود.
بازی‌ها و مجموعه‌های کامپیوتری دهه ۱۹۸۰، نظیر Rogue، The Bard’s Tale، Cosmic Soldier، Dungeon Master، Gauntlet، Madō Monogatari، Megami Tensei، Might and Magic، Legend of Zelda، Phantasy Star، Ultima و Wizardry، به تعیین استانداردهای این ژانر کمک کردند. گرافیک ابتدایی و ساده آن‌ها، به دلیل نیاز به استفاده از کاشی‌های (تایل‌های) تکراری یا تصاویر مشابه برای خلق هزارتوهای کارآمد، با این سبک سازگاری داشت. مت بارتون (Matt Barton)، از نویسندگان حوزه بازی‌سازی، بازی Telengard (محصول ۱۹۸۲) را به دلیل فقدان عوامل انحرافی و جانبی، یک «دانجن‌کراول خالص» توصیف کرد و سیاه‌چال‌های وسیع آن را به عنوان «نقطه قوت اصلی فروش» برشمرد.
برخی از بازی‌های دانجن‌کراولِ آن دوران، مانند Dragon Slayer و The Tower of Druaga، از مکانیسم‌های مبارزاتی سبک نقش‌آفرینی-اکشن (Action RPG) بهره می‌بردند. بازی‌هایی که از دل این سبک بیرون آمدند نیز همچنان دانجن‌کراول محسوب می‌شوند؛ چرا که بازیکن در آن‌ها به فضای محصور میان دیوارهای سیاه‌چال محدود است، اما بازی همچنان امکان پیاده‌سازی سیستم‌های پیچیده‌ای را در زمینه مبارزات، رفتار دشمنان و نظام‌های جمع‌آوری غنایم (Loot)، و همچنین قابلیت بازی چندنفره و آنلاین فراهم می‌کند. Gauntlet، Diablo، The Binding of Isaac و Enter the Gungeon نمونه‌هایی از این دسته بازی‌های دانجن‌کراول هستند.
نمونه‌هایی از این سبک و تغییراتی در آن را می‌توان در ژانرهای دیگر نیز مشاهده کرد. در اوایل دهه ۲۰۱۰، محبوبیت این سبک تا حدی احیا شد (به‌ویژه در ژاپن) که دلیل اصلی آن موفقیت مجموعه بازی‌های Etrian Odyssey ساخته شرکت Atlus بود.
مرجع: ویکی پدیا
آخرین دیدگاه‌ها