دانشنامه بازی های ويدئويی

پلتفرمرهای سینمایی یک زیرژانر کوچک اما متمایز هستند که معمولاً با واقع گرایی نسبی خود متمایز می شوند. این بازی‌ها بر حرکات روان و واقعی تمرکز می‌کنند، بدون فیزیک غیرطبیعی که تقریباً در همه پلتفرمرهای دیگر وجود دارد؛ و علاوه بر این، اغلب بدون نوار وضعیت (HUD) یا با نوار وضعیت حداقلی هستند. برای دستیابی به این رئالیسم، بسیاری از پلتفرم‌های سینمایی، که با شاهزاده ایرانی شروع می‌شوند، از تکنیک‌های روتوسکوپی برای متحرک کردن شخصیت‌هایشان بر اساس فیلم‌های ویدئویی از بازیگران زنده که همان بدلکاری‌ها را انجام می‌دهند، استفاده کرده‌اند. توانایی های پرش معمولاً در محدوده ظرفیت یک انسان ورزشکار است. برای گسترش اکتشاف عمودی، بسیاری از پلتفرم‌های سینمایی قابلیت چنگ زدن به طاقچه‌ها یا استفاده گسترده از سکوهای آسانسور را دارند.
از آنجایی که این بازی ها دارای شخصیت های آسیب پذیری هستند که ممکن است در نتیجه یک حمله دشمن یا سقوط در فاصله نسبتاً کوتاهی بمیرند، تقریباً هرگز محدودیتی در زندگی یا ادامه بازی ندارند. چالش از حل مسأله آزمون و خطا ناشی می شود و بازیکن را مجبور می کند راه درستی برای غلبه بر یک مانع خاص پیدا کند.
شاهزاده ایرانی اولین پلتفرمر سینما و شاید تأثیرگذارترین آنها بود. مأموریت غیرممکن پیشگام بسیاری از عناصر تعیین کننده پلتفرمرهای سینمایی بود و پیشرو مهم این ژانر است. از دیگر بازی‌های این سبک می‌توان به Flashback (و بازسازی آن در سال ۲۰۱۳)، ReCore، Another World، Heart of Darkness، دو بازی اول Oddworld، Blackthorne، Bermuda Syndrome، Generations Lost، Heart of the Alien، Weird Dreams، Limbo، Inside، oneEscapee، Deadlight، The Full Planet of Lunnaark و The Planet of Lunna اشاره کرد. Tomb Raider اولین پلتفرمر سینمایی بود که از گرافیک سه بعدی بلادرنگ استفاده کرد.

مرجع: ویکی پدیا