دانشنامه بازی های ويدئويی

داستان بازی Into the Breach در آینده‌ای دور اتفاق می‌افتد، جایی که بشریت با ارتشی از هیولاهای غول‌پیکر که در مجموع Vek نامیده می‌شوند، می‌جنگد. برای مبارزه با آنها، بازیکن خلبانانی را کنترل می‌کند که ربات‌های غول‌پیکری را هدایت می‌نمایند که می‌توانند به انواع سلاح‌ها، زره‌ها و سایر تجهیزات مجهز شوند. این بازی از یک سیستم مبارزه نوبتی استفاده می‌کند که به بازیکن اجازه می‌دهد اقدامات تیم خود را در پاسخ به حرکات دشمن و اقداماتی که برای مخابره حملات آنها استفاده می‌شود، هماهنگ کند.

در نبرد، بازیکن سه ربات مختلف را در برابر Vek کنترل می‌کند و برای آن نقشه یک هدف به همراه تعداد ثابتی نوبت برای تکمیل آن هدف به او داده می‌شود. هدف اصلی هر نقشه محافظت از سازه‌های غیرنظامی است که از شبکه برق پشتیبانی‌کننده ربات‌ها حفاظت می‌کنند، اما ممکن است اهداف دیگری نیز ارائه شود. در صورت آسیب دیدن یا تخریب یک سازه غیرنظامی، شبکه برق ضعیف می‌شود. در هر نوبت، نیروهای Vek در صفحه حرکت کرده و حمله می‌کنند. جهت حمله مورد نظر واحد Vek به بازیکن نشان داده می‌شود و اطلاعات مربوط به تعداد حرکاتی که واحد Vek قادر به انجام آن است و میزان سلامتی باقی‌مانده آن روی صفحه نمایش داده می‌شود. ظاهر Vek جدید پس از هر نوبت ظاهر می‌شود. این به بازیکن این امکان را می‌دهد که هر ماشین مکانیکی را حرکت داده و یکی از سلاح‌های آن را شلیک کند تا یا واحد Vek را شکست دهد، Vek را از خط حمله خارج کند، از حمله جلوگیری کند، Vek تازه ایجاد شده را متوقف یا به سازه‌های غیرنظامی حمله کند. ماشین‌های مکانیکی فقط می‌توانند در طول نبرد مقدار محدودی آسیب ببینند و سپس از کار بیفتند، اگرچه بازیکن می‌تواند یک ماشین مکانیکی را برای ترمیم مقداری از آسیب، بیکار نگه دارد. در غیر این صورت، آسیب نبرد بین نقشه‌ها به طور کامل ترمیم می‌شود. خلبانان ماشین مکانیکی که یک Vek را شکست می‌دهند، امتیاز تجربه کسب می‌کنند که سپس مهارت‌های جدیدی را آزاد می‌نماید. گیم‌پلی Into the Breach با شطرنج مقایسه شده است، زیرا کمتر در مورد غلبه بر نیروهای مخالف و در عوض در مورد حفظ کنترل موقعیت و قربانی کردن واحدها برای به دست آوردن یک مزیت بزرگتر است. این مقایسه با ساختار شبکه‌ای سناریوهای جنگی، که در آن نبردها به مربع‌های 8×8 تقسیم می‌شوند، بیشتر تقویت می‌شود.

مشابه FTL، بازی به دنباله‌ای از جزایر تقسیم می‌شود که هر کدام تعدادی سناریو (بر اساس بخش‌های جزیره) برای تکمیل دارند. در حالی که جزایر در هر بازی ثابت می‌مانند، خود سناریوها به صورت رویه‌ای و به شیوه‌ روگ‌لایک و بر اساس نقشه‌های از پیش تعیین‌شده تولید می‌شوند. پس از تکمیل اولین جزیره، به بازیکن این حق انتخاب داده می‌شود که از کدام جزایر در این دنباله محافظت کند. جزایر شرایط مختلفی دارند که می‌توانند بر سناریوهای جنگی تأثیر بگذارند و شرایط خطرناک‌تر می‌توانند با تکمیل سناریوها در هر یک، پاداش بیشتری کسب کنند. در صورت از دست دادن هر سناریو، چه به دلیل غیرفعال شدن سه ربات مکانیکی، از دست دادن شبکه برق یا عدم موفقیت در محافظت از یک هدف خاص برای آن سناریو، بازیکن می‌تواند یکی از خلبانان را به قبل از شروع اولین مأموریت – عملاً شروع یک بازی جدید – بفرستد و تجربه و توانایی‌های فعلی آنها را حفظ کند تا در نبرد بعدی برتری داشته باشد. منتقدان وب‌سایت Rock Paper Shotgun گیم‌پلی بازی را به دلیل عناصر سفر در زمان، ترکیبی از Pacific Rim و Edge of Tomorrow توصیف کردند. سایر پیشرفت‌های دائمی، مانند خلبانان جدید یا مجموعه‌های جدید از ماشین‌های مکانیکی، با تکمیل مراحل مختلف توسط بازیکن در دسترس قرار می‌گیرند.